• Güncel Danıştay Kararları

 

 

Danıştay 9. Dairesi
Tarih: 20.01.2010
Esas No: 2008/8815
Karar No  : 2010/115
VUK Md. 3, 359
SAHTE FATURA

Fatura alınan mükellef hakkında düzenlenen vergi tekniği raporunda; defter ve belgelerin incelenmesi sonucu işletmenin emtia dengesinin mevcut olmadığı, belgesiz alım satımın bulunduğunun belirlendiği, alış faturalarının tamamına yakınının sahte olduğu, yüksek hasılata rağmen karlılık oranlarının çok düşük olduğu, işyerinin kiralık, deposunun bulunmadığı, bir dönem hiç işçi çalıştırmadığı, bunun dışında 1-2 işçisi bulunduğu, stok devir hızının yüksek olduğunun tespit edilmesi ve komisyon karşılığında sahte fatura düzenlediği nedeniyle yapılan cezalı tarhiyatlara karşı açılan davaların vergi mahkemesince reddedildiği ve bu kararların Danıştayca onandığının anlaşılması karşısında, söz konusu mükellef tarafından düzenlenen faturaların gerçek mal teslimine dayanmadığının kabulü gerektiği hk.
İstemin Özeti: Davacı şirket hakkında düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak sahte fatura kullanmak suretiyle haksız vergi indiriminde bulunduğundan bahisle 2002/Nisan-Eylül, Kasım dönemlerine ilişkin olarak adına re’sen salınan katma değer vergisi ile kesilen vergi ziyaı ve özel usulsüzlük cezalarının kaldırılması istemiyle açılan davayı; dosyanın incelenmesinden, davacı şirketin (...) Vergi Dairesinin ...... vergi kimlik numaralı mükellefi (ÜE)’den aldığı faturaların sahte olduğu sonucuna ulaşılarak bu faturalar nedeniyle yapılan katma değer vergisi indirimleri reddedilmek suretiyle dava konusu cezalı tarhiyatın yapıldığının anlaşıldığı, olayda davacının fatura aldığı adı geçen mükellefler hakkında düzenlenen ..... tarih ve VDENR-2006-552/41 sayılı vergi tekniği raporunda yer alan tespitlerin davacıya düzenlenen faturaların sahte olduğunu ortaya koyacak nitelikte olmadığı sonucuna varıldığından, adına yapılan vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi tarhiyatında isabet bulunmadığı, özel usulsüzlük cezasına gelince; cezayı gerektiren fiilin tüm unsurları uyuşmazlık konusu olayda gerçekleşmemiş olduğundan kesilen cezada yasaya uyarlık olmadığı gerekçesiyle kabul ederek salınan vergi ve kesilen cezaları kaldıran Vergi Mahkemesi kararının; salınan vergide ve kesilen cezalarda yasaya aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek bozulması istenilmektedir.
Karar: Uyuşmazlık; davacı şirketin 2002 yılında (ÜE)’den aldığı faturalarda yer alan ve indirim konusu yapılan katma değer vergilerinin haksız yere indirildiğinin saptanması üzerine düzenlenen rapora dayanılarak adına re’sen tarh edilen katma değer vergisi ile kesilen vergi ziyaı ve özel usulsüzlük cezasına karşı açılan davayı kabul eden Vergi Mahkemesi kararının temyizen incelenerek bozulması istemine ilişkindir.
Davalı vergi dairesinin, davacı adına kesilen özel usulsüzlük cezasına yönelik ileri sürdüğü temyiz sebepleri, Vergi Mahkemesi kararının buna ilişkin hüküm fıkrasının bozulmasını sağlayacak nitelikte bulunmadığından yerinde görülmemiştir.
Vergi Mahkemesi kararının vergi ziyaı cezalı katma değer vergisine ilişkin hüküm fıkrasına gelince;
3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanunu’nun 29. maddesinin (a) bendinde; mükelleflerin, yaptıkları vergiye tabi işlemler üzerinden hesaplanan katma değer vergisinden kendilerine yapılan teslim ve hizmetler dolayısıyla hesaplanarak düzenlenen fatura ve benzeri vesikalarda gösterilen katma değer vergisini indirilebilecekleri belirtilmiştir.
213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 3. maddesinin (B) bendinde ifade edildiği üzere vergilendirmede vergiyi doğuran olay ve bu olaya ilişkin muamelelerin gerçek mahiyeti esastır. Bu kuralın gereği olarak yükümlülerin Katma Değer Vergisi Kanunu’nun yukarıda sözü edilen 29. maddesi hükmünden yararlanabilmelerinin ön şartı fatura ve benzeri vesikaların gerçeği yansıtmasıdır.
Anılan madde hükümlerinin değerlendirilmesinden, vergilendirme işlemi yapılırken, Kanuna uygun olarak biçimlendirilen muamelelerin bu biçimselliğinin ötesine geçilerek, muamelenin tarafları arasında oluşan maddi ve hukuki ilişkinin gerçek mahiyetinin araştırılması gerektiği sonucuna ulaşılmaktadır. Kanun, gerçek mahiyetin ortaya çıkarılmasında yemin hariç her türlü izni vermiştir. Bu deliller, tarafların ikrarı, vergiyi doğuran olayla ilişkisi doğal ve açık bulunan tanık ifadesi, muamelenin taraflarının ekonomik ve ticari konumları, işyerlerinin durumu, arandığında bulunup bulunamamasına ilişkin tespitler olabilir.
Dosyanın incelenmesinde; (ÜE)’in hakkında düzenlenen vergi tekniği raporunda; 2001, 2002, 2003 yıllarına ait defter ve belgelerinin incelendiği, bu yıllarda ticaretini yaptığı emtiaların dönem başı ve dönem sonu mevcudu, dönem içi alış ve satış miktarlarına ilişkin emtia hareketlerinin kaydi envantere tabi tutulduğu, buna ilişkin tespitler sonucu işletmenin emtia dengesinin mevcut olmadığı, belgesiz alım satımının bulunduğunun belirlendiği, alış faturalarının tamamına yakınının sahte olduğu, 2001 yılında katma değer vergisi dahil (...) TL 2002 yılında (...) TL ve 2003 yılında (...) TL fatura düzenlediği halde karlılık oranlarının çok düşük olduğu işyerinin kiralık, deposunun bulunmadığı, bir dönem hiç işçi çalıştırmadığı bunun dışında 1, 2 işçisi bulunduğu, yüksek satış rakamlarına rağmen tüm dönemlerde ödenecek katma değer vergisinin sadece 1.580,86 YTL olduğu, stok devir hızının çok yüksek olduğu ve (ÜE)’in hakkında komisyon karşılığında sahte fatura düzenlediği nedeniyle yapılan cezalı tarhiyata karşı açılan davaların Vergi Mahkemesi kararları ile reddedildiği, bu kararların Danıştay Üçüncü Dairesinin kararları ile onandığı anlaşılmaktadır.
Buna göre, yukarıda yer alan hususların değerlendirilmesinden, adı geçen kişi tarafından düzenlenen faturaların gerçek bir mal teslimine dayanmadığı, bu itibarla sözü edilen faturalar üzerinde gösterilen katma değer vergisi ödenmediği halde haksız yere indirim konusu yapıldığı sonucuna varıldığından, bu faturalara ilişkin tarh edilen vergi ziyaı cezalı katma değer vergisini terkin eden mahkeme kararında isabet görülmemiştir.
Temyiz konusu kararın vekalet ücretine ilişkin kısmına gelince;
Vergi Mahkemesince her ne kadar kararın verildiği 2008 yılında geçerli olan Avukatlık Ücret Tarifesine göre vekalet ücreti nispi olarak hesaplanarak hüküm altına alınmış ise de; vergi mahkemelerinde görülmekte olan dava ve işlerde yapılacak hukuki yardımlara ödenecek avukatlık ücretini maktu olarak belirleyen 13.12.2007 tarih ve 26729 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin İkinci Kısım Birinci Bölümü 4 no.lu alt bendinin yürürlükten kaldırılmasına ilişkin olarak çıkarılan ve 23.05.2008 tarih ve 26884 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde Değişiklik Yapılmasına Dair Tarifenin 3. maddesinin iptali ve yürütülmesinin durdurulması istemiyle açılan davada; Danıştay Sekizinci Dairesi tarafından 30.10.2008 tarihinde verilen E: 2008/6855 sayılı yürütmenin durdurulması isteminin reddine ilişkin karara yöneltilen itiraz üzerine Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunca 28.05.2009 tarihinde verilen YD itiraz No: 2008/1402 sayılı kararla Danıştay Sekizinci Dairesi kararının kaldırılmasına ve Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin ikinci Kısmının Birinci Bölümünün 4. bendini değiştiren Tarife Değişikliğinin yürütmesinin durdurulmasına karar verildiğinden İdari Dava Daireleri Kurulunun anılan kararı uyarınca, vergi mahkemesince avukatlık ücretinin maktu olarak belirlenmesi gerekmektedir.
Kaldı ki, 1136 sayılı Avukatlık Kanununun “avukatlık ücret tarifesinin hazırlanması” başlıklı 168. maddesinin 2. fıkrasına 16.06.2009 tarih ve 27277 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 5904 sayılı Kanun’un 35. maddesi ile eklenen “Şu kadar ki hazırlanan tarifede; genel bütçeye, il özel idareleri, belediye ve köylere ait vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler ve bunların zam ve cezaları ile tarifelere ilişkin davalar ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun’un uygulanmasından doğan her türlü davalar için avukatlık ücreti tutarı maktu olarak belirlenir.” cümlesi ile de bu husus Yasada düzenlenmiştir.
Açıklanan nedenlerle temyiz isteminin kısmen kabulüne, kısmen reddine, Vergi Mahkemesi kararının özel usulsüzlük cezasına ilişkin hüküm fıkrasının onanmasına, vergi ziyaı cezalı katma değer vergisine ilişkin hüküm fıkrasının bozulmasına oy çokluğu ile karar verildi.

Danıştay 7. Dairesi
Tarih         : 19.10.2009
Esas No   : 2007/890
Karar No  : 2009/4228
VUK Md. 118
VERGİ MÜKELLEFİYETİNİN KALDIRILMASI İSTEMİ

Tesis edilen vergi mükellefiyetinin silinmesinin, vergi kanunlarıyla vergi idaresine verilen idari bir görev ve yetkisinde olduğu, ilgililerin 2577 sayılı İYUK’nın 10/1. maddesi hükmüne göre haklarında idari davaya konu olabilecek bir işlem veya eylemin yapılması için idari makamlara başvurabilecekleri, BSMV mükellefiyetinin kaldırılması istemiyle yapılan ve zımnen reddedilen başvurunun iptali istemiyle açılan davada, uyuşmazlığın esasının incelenmesi suretiyle karar verilmesi gerekirken, olayın VUK’un 118. maddesi kapsamında değerlendirilmesi suretiyle, dava dilekçesinin merciine tevdii yolunda verilen kararda yasal isabet bulunmadığı hk.
İstemin Özeti: A tipi sigorta acenteliği faaliyetinde bulunan davacı tarafından, banka ve sigorta muameleleri vergisi mükellefiyetinin kaldırılması istemiyle yapılan başvurunun cevap verilmemek suretiyle reddine dair işlemin iptali istemiyle açılan davada; olayda, davacı tarafından mükellefiyetin kaldırılması istemiyle yapılan başvurunun, mükellefiyette hata iddiasını içermesi nedeniyle, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 118. maddesi kapsamında düzeltme başvurusu olarak değerlendirilmesi gerektiği; bu başvurunun cevap verilmemek suretiyle reddi üzerine şikayet yoluyla Maliye Bakanlığına gidilmesinin icap ettiği gerekçesiyle dava dilekçesi ve eklerinin Maliye Bakanlığına tevdii yolunda verilen Vergi Mahkemesi kararının; sigorta acentelerinin, bu faaliyetlerinden dolayı banka ve sigorta muameleleri vergisi mükellefi olmadıkları ileri sürülerek bozulması istenilmektedir.
Karar: Dosyanın incelenmesinden; A tipi sigorta acenteliği faaliyetinde bulunan davacı tarafından, banka ve sigorta muameleleri vergisi mükellefiyetinin kaldırılması istemiyle yapılan başvurunun cevap verilmemek suretiyle reddine dair işlemin iptali istemiyle dava açıldığı; Mahkemece, davacı tarafından mükellefiyetin kaldırılması istemiyle yapılan başvurunun, mükellefiyette hata iddiasını içermesi nedeniyle, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 118. maddesi kapsamında düzeltme başvurusu olarak değerlendirilmesi gerektiği; bu başvurunun cevap verilmemek suretiyle reddi üzerine şikayet yoluyla Maliye Bakanlığına gidilmesinin icap ettiği gerekçesiyle dava dilekçesi ve eklerinin Maliye Bakanlığına tevdii yolunda karar verildiği anlaşılmakta ise de, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu hükümleri uyarınca düzeltme ve şikayet yoluna gidilebilmesi için ortada, aynı Kanun’un 116. ve devamı maddelerinde tanımlanan hatalı bir vergilendirme işlemi olması gerekmektedir.
Öte yandan; 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 10. maddesinin 1. fıkrasında, ilgililerin, haklarında idari davaya konu olabilecek bir işlem veya eylemin yapılması için idari makamlara başvurabilecekleri; 2. fıkrasında da, altmış gün içinde bir cevap verilmezse, isteğin reddedilmiş sayılacağı; ilgililerin, altmış günün bittiği tarihten itibaren dava açma süresi içinde, konusuna göre Danıştaya, idare ve vergi mahkemelerine dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır.
213 sayılı Vergi Usul Kanunu uyarınca tesis edilen banka ve sigorta muameleleri vergisi mükellefiyetinin silinmesi, vergi kanunlarıyla vergi idaresine verilen idari bir görev ve yetkidir.
Olayda da; sigorta acentesi olan davacı tarafından, hakkında tesis edilen ve vergilendirme hatası taşıyan işlemin düzeltilmesi istemiyle 213 sayılı Kanun uyarınca yapılmış bir başvurunun bulunmadığının, banka ve sigorta muameleleri vergisi mükellefiyetinin kaldırılması istemiyle, 2577 sayılı Kanun’un yukarıda açıklanan 10. maddesi kapsamında başvuruda bulunulduğunun anlaşılması karşısında, söz konusu başvurunun zımmen reddine ilişkin işlemin iptali istemiyle açılan davada, uyuşmazlığın esasının incelenmesi suretiyle karar verilmesi gerekirken, olayın 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 118. maddesi kapsamında değerlendirilmesi suretiyle, istemin özeti bölümünde yazılı gerekçeyle, dava dilekçesinin merciine tevdii yolunda verilen kararda yasal isabet görülmemiştir.
Açıklanan nedenlerle, temyiz isteminin kabulüne, mahkeme kararının bozulmasına, oybirliği ile karar verildi.

Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulu
Tarih         : 19.06.2009
Esas No   : 2008/651
Karar No  : 2009/312
AATUHK Md. 35
ORTAKLIK PAYINI DEVREDEN LİMİTED ŞİRKET ORTAĞININ ŞİRKETİN VERGİ BORÇLARINDAN SORUMLULUĞU

Limited şirketteki ortaklık payının üçüncü kişiye devrine ilişkin sözleşmeler, özel hukuk sözleşmesi olup, kamu alacağının tahsilinden doğan sorumluluğun, pay devri sözleşmesiyle ortadan kaldırılmasına olanak bulunmadığı; bu nedenle 6183 sayılı Yasa’nın 35. maddesinden doğan ve limited şirket ortaklarını, şirketten tahsiline olanak bulunmayan kamu alacaklarının ödenmesinden doğrudan doğruya ve payları oranında sorumlu tutan kural karşısında, tahsili gereken kamu alacağını yaratan vergilendirmenin ait olduğu dönemde şirketin paylarına sahip ortakların, bu dönemden sonra paylarını devretmiş olsalar da ortaklık sıfatının sürdüğü dönemlere ilişkin şirketin kamu borçlarından sorumluluklarının kalkmasının söz konusu edilemeyeceği hk.
İstemin Özeti: (…) Ltd. Şti.’nden tahsil edilemeyen Temmuz 2001 dönemine ilişkin vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi ile gecikme faizinin, şirketin %50 paylı ortağı olan davacıdan tahsili amacıyla 6183 sayılı Yasa’nın 35. maddesi uyarınca düzenlenen ödeme emri dava konusu yapılmıştır.
Davayı inceleyen Vergi Mahkemesi; 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun’un 35., 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 520. maddesi ve 532. maddesinin 1. fıkrasına değinerek, limited şirket ortaklarının, şirketin borçlarından ortaklık sıfatları nedeniyle ortaklık hisseleri oranında sorumlu tutulabilecekleri, pay sahipliği haklarının ve borçlarının pay sahibine değil, paya bağlandığı, payların sabit, pay sahipliğinin değişken olduğu, bir payı devreden ortağın, o paya bağlanan hak ve borçları bütünüyle devralan ortağa geçireceği ve devralanın tüm hak ve borçları yükleneceği, davacının 14.12.1999 tarihinde devraldığı (…) Ltd. Şti.’nin %50 hissesini dava dosyası ve E: 2005/1331 sayılı dosyadaki belgelere göre 27.09.2002 tarihli ortaklar kurulu kararıyla devrettiği, bu tarihten itibaren şirketle hukuken bir bağı kalmadığından, devir tarihi itibarıyla devralana geçen borçlardan ortaklık sıfatının sürdüğü döneme ait olsa da davacının sorumlu tutulamayacağı, kanuni temsilci sıfatıyla sorumlu tutulup tutulmayacağı değerlendirildiğinde, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 10. maddesine göre tüzel kişilerin vergilendirme ile ilgili ödevlerinin temsile yetkili olanlar tarafından yerine getirilmesinin zorunlu olduğu, bu ödevlerin yerine getirilmemesi nedeniyle ortaya çıkacak borçlardan öncelikli olarak tüzel kişiliğin sorumlu olduğu, kanuni temsilcilerin Türk Ticaret Kanunundaki düzenlemelere göre belirleneceği, Kanun’un 540. maddesinin 1. fıkrası uyarınca aksi kararlaştırılmış olmadıkça ortakların hep birlikte müdür sıfatıyla şirket işlerini idareye ve şirketi temsile mecbur oldukları, 3. fıkraya göre de bu kuralın kurucu ortaklar için geçerli olduğu, sonradan ortak olanlar için ortaklar kurulunun kararı olmadıkça şirket işlerini idareye ve şirketi temsile mecbur olmadıklarından, temsilcilik sıfatı kazanamayacakları, 12.10.2006 günlü ara kararı üzerine (...) Ticaret Sicil Müdürlüğü tarafından gönderilen belgelerden payların devralındığı ve devredildiği tarihler arasında yetkili kılındığına ilişkin ortaklar kurulu kararı bulunmayan davacının şirketten tahsil imkanı kalmayan amme borçlarından dolayı sorumluluğu, ortaklık sıfatına ve paya bağlı bulunduğundan borçların, şirketteki hisselerini devreden ve ortak bulunduğu dönemde kanuni temsilci olmayan davacıdan istenmesinde hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle ödeme emrini iptal etmiştir.
Vergi idaresinin temyiz istemini inceleyen Danıştay Dokuzuncu Dairesi, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun’un 4369 sayılı Kanunun 21. maddesiyle değişik 35. maddesi ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun “mükellef ve vergi sorumlusu” başlıklı 8. maddesinin 3. fıkrasına göre bir kamu borcu olan vergi borcundan yasa gereği doğan sorumluluğun, hisselerin satışı yoluyla ortadan kaldırılamayacağı ve takip edilen kamu alacakları hangi vergilendirme dönemine ilişkin tahakkuk etmiş ise şirket hakkında kanuni takip yolları tüketilmek koşuluyla bunların ödenmesinden de yine aynı dönemde ortak olan kişinin hissesi oranında sorumlu olacağı sonucuna ulaşıldığı, şirketten tahsil edilemeyen kamu alacağının davacıdan limited şirket ortağı sıfatıyla tahsil edilmesi amacıyla düzenlenen ödeme emrinde vergi borcunun döneminin Temmuz 2001 olduğu, davacının şirketin %50 hissesini 27.09.2002 tarihli ortaklar kurulu kararıyla devrettiği, bu durumun 23.05.2003 tarihli Ticaret Sicil Gazetesi’nde ilan ve tescil edildiği, ödeme emrine konu vergi borcunun ait olduğu vergilendirme döneminde şirket ortağı olan davacının limited şirketin ödenmeyen vergi ve buna bağlı alacaklarından yukarıda anılan yasal düzenleme uyarınca sorumlu olduğu, ödeme emrinin iptal edilmesinde hukuka uygunluk görülmediği gerekçesiyle vergi mahkemesi kararını bozmuş; davacının karar düzeltme istemi ise Vergi Mahkemesinin, kararıyla süre aşımı nedeniyle reddedilmiştir.
Bozma kararına uymayan Vergi Mahkemesi, ilk kararında ısrar etmiştir.
Israr kararını temyiz eden vergi dairesi müdürlüğü; limited şirket ortaklarının, hisse devir sözleşmesi ile şirket ortağı olunan dönemlerdeki kamu borçlarından hisseleri oranındaki sorumluluklarının sona ermeyeceği, dolayısıyla davacının ortak olduğu döneme ilişkin olarak şirketten tahsil edilmeyen kamu alacağının tahsili amacıyla adına hissesi oranında düzenlenen ödeme emrinde hukuka aykırılık bulunmadığını ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.
Karar: Gerçek bir emtia teslimine dayanmayan faturaları kayıtlarına dahil edip, faturalarda gösterilen katma değer vergilerini indirim konusu yaptığı belirlenen davacının ortağı olduğu limited şirket adına, katma değer vergisi indirimlerinin kabul edilmemesi suretiyle Temmuz, Ağustos, Eylül, Kasım, Aralık 2000 ve Şubat, Temmuz, Ağustos, Kasım ve Aralık 2001 dönemleri için re'sen yapılan tarhiyatların yargılama süreci sonunda kamu alacağı niteliği kazanması ve şirketten tahsil edilmemesi üzerine tahsili amacıyla davacı adına 6183 sayılı Yasa’nın 35. maddesi uyarınca düzenlenen ödeme emirlerini iptal eden vergi mahkemesi kararı vergi idaresi tarafından temyiz edilmiştir.
6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun’un 4369 sayılı Kanun’un 21. maddesiyle değişik 35. maddesinde, limited şirket ortaklarının, şirketten tahsil imkanı bulunmayan amme alacağından sermaye hisseleri oranında doğrudan doğruya sorumlu olacakları ve bu Kanun hükümleri gereğince takibe tabi tutulacakları düzenlemesi yer almaktadır.
213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun "mükellef ve vergi sorumlusu" başlıklı 8. maddesinin 3. fıkrasında da, vergi kanunlarıyla kabul edilen haller müstesna olmak üzere, mükellefiyete veya vergi sorumluluğuna ilişkin özel mukavelelerin vergi dairelerini bağlamayacağı öngörülmüştür. Limited şirketteki ortaklık payının kısmen veya tamamen bir üçüncü kişiye devrine ilişkin sözleşmeler, özel hukuk sözleşmesidir. Kamu alacağının tahsilinden doğan sorumluluğun, pay devri sözleşmesiyle ortadan kaldırılmasına olanak bulunmamaktadır.
Bu nedenle 6183 sayılı Yasa’nın 35. maddesinden doğan ve limited şirket ortaklarını, şirketten tahsiline olanak bulunmayan kamu alacaklarının ödenmesinden doğrudan doğruya ve payları oranında sorumlu tutan kural karşısında, tahsili gereken kamu alacağını yaratan vergilendirmenin ait olduğu dönemde şirketin paylarına sahip ortakların, bu dönemden sonra paylarını devretmiş olsalar da ortaklık sıfatının sürdüğü dönemlere ilişkin şirketin kamu borçlarından sorumluluklarının kalkması söz konusu edilemez.
Dosyadaki belgelere göre şirketten tahsil edilemeyen borcun Temmuz 2001 dönemine ait vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi olduğu ve 03.02.2000 tarihli Ticaret Sicil Gazetesi’nde ilan ve sicile tescil edilen (...) 7. Noterliğinin 14.12.1999 tarih ve 40606 yevmiye sayısı ile onayladığı 08.11.1999 tarihli ortaklar kurulu kararına göre şirket paylarının %50'sini devralarak şirket ortağı olan, 23.05.2003 tarihli Ticaret Sicil Gazetesi’nde ilan ve sicile tescil edilen (...) 9. Noterliğinin 18.10.2002 tarih ve 32937 yevmiye sayısı ile onayladığı 27.09.2002 tarihli ortaklar kurulu kararıyla paylarını devretmesi sebebiyle ortaklık sıfatı sona eren davacının, ödeme emrine konu vergi borcunun ait olduğu dönemde şirket ortağı olduğu saptandığından, payların devrinden dolayı, devir tarihinden önceki dönemlerin kamu borçlarından doğan ve şirketten tahsil edilemeyen vergi ve buna bağlı alacaklardan sorumluluğun da kalkacağına dayanılarak verilen ödeme emrinin iptali yolundaki ısrar kararında hukuka uygunluk bulunmamaktadır.
Açıklanan nedenlerle, temyiz isteminin kabulüyle, Vergi Mahkemesinin ısrar kararının bozulmasına, oyçokluğu ile karar verildi(*).

Danıştay 9. Dairesi
Tarih: 10.06.2009
Esas No   : 2008/6943
Karar No  : 2009/2554
VUK Md. 359
SAHTE FATURA

İşyeri, demirbaş ve personel durumlarının iş hacimleri ile örtüşmediği, sık sık adres ve ortak değiştirdikleri, bildirilen adreslerde firmalara ve ortaklarına ulaşılamadığı, vergisel ödevlerin yerine getirilmediği, çok yüksek tutarlı fatura düzenledikleri ve alışlarının sahte olduğu tespit edilen firmaların düzenlediği faturaların, gerçeği yansıtmadığının ve sahte faturalar olduğunun kabulü gerektiği hk.
İstemin Özeti: Davacının 2005 yılı işlemlerinin incelenmesi sonucu, düzenlenen vergi inceleme raporu ile bir kısım sahte alış faturalarının indirim konusu yapıldığının tespiti üzerine bu faturalara ilişkin indirimlerinin reddi suretiyle aynı yılın Şubat-Haziran, Ağustos-Ekim ve Aralık dönemleri için tarh edilen vergi ziyaı cezalı katma değer vergisinin terkini istemiyle açılan davayı; dosyanın incelenmesinden, davacıya fatura düzenleyen (AŞ) ile (YE) Ltd. Şti.’nin, işyeri, demirbaş ve personel durumlarının iş hacimleri ile örtüşmediği, sık sık adres ve ortak değiştirdikleri, bildirilen adreslerde firmalar ve ortaklarına ulaşılamadığı, vergisel ödevlerin yerine getirilmediği, çok yüksek tutarlı faturalar düzenlediklerinin ve alışlarının sahte olduğunun tespit edildiği, bu itibarla adı geçen firmaların düzenlediği faturaların gerçeği yansıtmadığı ve sahte faturalar olduğu sonucuna ulaşıldığından, bu faturalara ilişkin indirimlerin reddi suretiyle davacı adına tarh edilen vergi ziyaı cezalı katma değer vergisinde isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle reddeden Vergi Mahkemesi kararının; alışlarının ve ödemelerin gerçeği yansıttığı, inceleme raporunun varsayıma dayandığı, eksik inceleme yapıldığı ileri sürülerek bozulması istenilmektedir.
Karar: Dayandığı hukuki ve kanuni nedenlerle gerekçesi yukarıda açıklanan Vergi Mahkemesi kararı, aynı gerekçe ve nedenlerle Dairemizce de uygun görülmüş olup, temyiz istemine ilişkin dilekçede ileri sürülen iddialar, sözü geçen kararın bozulmasını sağlayacak durumda bulunmadığından, temyiz isteminin reddine ve kararın onanmasına, oybirliği ile karar verildi.

Danıştay 9. Dairesi
Tarih: 15.04.2009
Esas No   : 2007/6199
Karar No  : 2009/1745
VUK Md. 3, 359
KDVK Md. 29
SAHTE FATURA İDDİASINDA SOMUT TESPİT GEREKLİLİĞİ

Sahte fatura kullanılması nedeniyle yapılacak tarhiyat ve ceza kesme işleminin; sahte fatura düzenlediği iddia edilen şirket veya şirketler hakkında yeterli ve somut tespitlere dayanması gerektiği.
İstemin Özeti: Davacının 2003 yılı hesap ve işlemlerinin incelenmesi sonucu bir kısım alışlarını sahte fatura ile belgelendirmek suretiyle haksız katma değer vergisi indirimi yaptığının tespiti üzerine düzenlenen inceleme raporuna dayanılarak adına 2003/Ocak-Ekim ve Aralık dönemleri için re’sen tarh edilen katma değer vergisi ile kesilen vergi ziyaı ve özel usulsüzlük cezalarının terkini istemiyle açılan davayı, dosyanın incelenmesinden yükümlünün (ÜE), (SD) Ltd. Şti., (U) Ltd. Şti. ve (SÇ) Ltd. Şti.’den aldığı faturaların sahte olduğu kabul edilerek dava konusu cezalı tarhiyatın yapıldığının anlaşıldığı, adı geçen kişi ve firmalar hakkında yapılan tespitlerin yükümlüye düzenledikleri faturaların sahte olduğunu ortaya koyduğu, bu durumda vergi inceleme raporuna dayanılarak tarh edilen katma değer vergisinde isabetsizlik bulunmadığı, diğer taraftan 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 353/1. maddesine göre özel usulsüzlük cezası kesilebilmesi için maddede sayılan belgelerin verilmediğinin ve alınmadığının belge almayan ve vermeyenler nezdinde hukuken geçerli bir şekilde tespiti gerektiği olayda ise bu yönde bir tespit bulunmadığından kesilen özel usulsüzlük cezasında hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle kısmen kabul eden, kısmen reddeden Vergi Mahkemesi kararının davacı tarafından; alışlarının gerçek incelemenin eksik olduğu, davalı idarece kesilen özel usulsüzlük cezasının yerinde olduğu ileri sürülerek aleyhe olan kısmının bozulması istenilmektedir.
Karar: İstem, davacı adına sahte fatura kullanmak suretiyle haksız katma değer vergisi indiriminde bulunduğundan bahisle tarh edilen katma değer vergisi ile kesilen vergi ziyaı ve özel usulsüzlük cezasının terkini istemiyle açılan davayı kısmen kabul eden, kısmen reddeden vergi mahkemesi kararının taraflarca aleyhe olan hüküm fıkralarının bozulmasına ilişkindir.
Vergi mahkemesi kararının (ÜE) ve (SÇ) Ltd. Şti.’den alınan faturalar nedeniyle yapılan cezalı tarhiyat ile özel usulsüzlük cezasına ilişkin hüküm fıkraları dayandığı hukuki ve kanuni nedenlerle Dairemizce de uygun bulunduğundan taraflarca ileri sürülen iddialar temyize konu kararın bu kısımlarını kusurlandıracak nitelikte görülmemiştir.
Temyiz konusu kararın (U) Ltd. Şti. ve (SD) Ltd. Şti.’ye ilişkin hüküm fıkrasına gelince;
3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanunu’nun 29. maddesinde, mükelleflerin yaptıkları vergiye tabi işlemleri üzerinden hesaplanan katma değer vergisinden faaliyetlerine ilişkin olarak kendilerine yapılan teslim ve hizmetler dolayısıyla düzenlenen fatura ve benzeri vesikalarda gösterilen katma değer vergisini indirebilecekleri belirtilmiş olup, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 3/B maddesinde de, vergilendirmede vergiyi doğuran olay ve bu olaya ilişkin muamelelerin gerçek mahiyetinin esas olacağı açıklanmıştır. Bu kuralın gereği olarak yükümlülerin Katma Değer Vergisi Kanunu’nun yukarıda sözü edilen 29. madde hükmünden yararlanabilmelerinin ön şartı fatura ve benzeri vesikaların gerçeği yansıtmasıdır. Bu madde hükümlerine göre mal alışları nedeniyle yüklenilen katma değer vergilerinin indirim ve iade konusu yapılabilmesi için faturaların gerçek bir mal alım satımı karşılığı düzenlenmesi gerekmektedir.
Gerçekleşmemiş teslim ve hizmetler dolayısıyla katma değer vergisi ödenmesi ve bunun sonucu olarak da vergi indirimi söz konusu olamayacağından, vergi indirimine dayanak teşkil eden faturaların gerçeği yansıtıp yansıtmadığının ortaya konulması gerekir.
Dosyanın incelenmesinden, yükümlü adına fatura düzenleyen (U) Ltd. Şti. hakkında tanzim edilen vergi tekniği raporunda, beyannameleri imzalayan muhasebecinin farklı vergi numaraları kullandığı, mal aldığı iki firma ve bir şahsın adreslerinde bulunamadıkları ve haklarında sahte belge düzenlenmekten dolayı raporlar olduğu, işçi çalıştırmadığı, adresinde bulunamadığı, (SD) Ltd. Şti. ile ilgili vergi tekniği raporunda ise;  şirket müdürü olan (Sİ) alınan ifadesinde, 2001, 2002, 2003 yıllarında muhtelif firmalardan % 3 komisyon karşılığı fatura aldığını, alınan bu faturaları herhangi bir mal satışı olmadan % 5 komisyon karşılığı sattığını beyan etmek suretiyle komisyon karşılığı sahte belge düzenlendiğini ve kullandığını kabul ettiği, kuruma mal satan firmalara ilişkin olarak yapılan tespitlerde bu firmaların büyük bir kısmı için sahte düzenlemek ve sahte fatura ticareti yapmak fiilleri dolayısıyla haklarında vergi tekniği ve inceleme raporları bulunduğu hususlarının tespit edildiğinden bahisle adı geçen şirketlerin düzenlediği faturalar sahte kabul edilerek davacının bu faturalara konu indirimleri reddedilmek suretiyle dava konusu cezalı tarhiyatın yapıldığı anlaşılmaktadır.
Her ne kadar vergi mahkemesince yukarıda belirtilen tespitlerden hareketle adı geçen firmaların davacı şirkete düzenledikleri faturaların sahte olduğu sonucuna varılmış ise de; (U) Ltd. Şti.’nin davacıya fatura düzenlediği 2002 yılına ilişkin kurumlar ve katma değer vergisi beyannamelerini verdiği, adreste bulunmadığına dair tespitlerin yükümlüye fatura düzenlediği dönemden sonra yapıldığı, davacıya düzenlediği faturaların izinli bastırıldığı, bir kısım alışlarının sahte olduğunun ileri sürülmesi davacı adına düzenlenen faturaların sahte olduğunu göstermeyeceği, yine (SD) Ltd. Şti. hakkında inceleme raporunun 2001 yılına ilişkin olduğu, davacıya fatura düzenlediği 2003 yılı için ise herhangi olumsuz bir tespitin bulunmadığı, şirket müdürünün mali poliste verdiği ifadesinde de sahte fatura düzenlediği firmalar arasında davacının yer almadığı görüldüğünden sahte fatura düzenlediği iddia edilen şirketler hakkında yeterli ve somut tespitler içermeyen inceleme raporuna dayanılarak yapılan cezalı tarhiyatı onayan vergi mahkemesi kararında isabet görülmemiştir.
Açıklanan nedenlerle vergi dairesi temyiz isteminin reddine, davacı temyiz isteminin kısmen kabulüne, kısmen reddine Vergi Mahkemesi kararının özel usulsüzlük cezasına ilişkin hüküm fıkrasının oybirliği, (ÜE) ve (SÇ) Ltd. Şti.’den alınan faturalar nedeniyle yapılan cezalı tarhiyata ilişkin hüküm fıkrasının oyçokluğu ile onanmasına (U) Ltd. Şti. ve (SD) Ltd. Şti.’den alınan faturalar nedeniyle yapılan cezalı tarhiyata ilişkin hüküm fıkrasının oyçokluğu ile bozulmasına, karar verildi.
 
Kaynak: Yaklaşım Dergisi